Samen uit samen thuis

Ali Haak 1954 – 2018

GKv Emmaus, 21 december 2018

Als ik zwak ben, dan ben ik juist sterk.

Die woorden uit de bijbel hebben we in Ali’s leven en sterven waar zien worden. Hoe haar lichaam werd gesloopt door de kanker. En dat ze het zo gelovig aanvaardde. “De Heer weet wel wat hij doet.”

DSC06335.JPG

Wij hebben het op afstand gevolgd. Vorig jaar mei hebben we hier afscheid genomen. Ik zie Ali nog staan om namens de gemeente ons te bedanken en een cadeau aan te bieden.

Begin dit jaar belde Thea ons. Weten jullie wel dat Ali zo ziek is? Vanaf die tijd hebben Theo en anderen ons op de hoogte gehouden. Nou ja, jullie weten hoe het gegaan is. De ups en downs. Jullie hebben openhartig verteld hoe ’t was en hoe jullie dat beleefden.

Vage klachten. Naar de dokter. Diagnose kanker. Chemo. Wanhoop. Hoop. En dan toch sterven. Afscheid nemen van jou, Theo. Van kinderen en kleinkinderen. Jullie familie en vrienden. De kerkmensen. Naar het hospice. En dan naar de hemel. Naar huis.

Hoe zwak is een mens. Wat de bijbel noemt: een schat in aarden potten. Breekbaar. Broos.

Hoe sterk is een mens. Dan zegt de bijbel: dat heb je niet van jezelf. Die super power komt van God [2 Ko 4:7]. Dankzij hem was Ali “een kanjer van een moeder, een topvrouw en een super oma.” [woorden van Nik].

symptomen_dementie.jpg

Ali was geen grote prater. In de ‘kleine groep´ Oost. Bij de bijbelstudie hier in de Emmaus. In de bekende drieslag ‘hoofd-hart-handen’ was zij niet de denker of prater. “Ja, zo is het maar net.” Maar ze liet graag de handen wapperen. Want ze had hart voor mensen en hart voor God.

Wie ik ook spreek over Ali – jullie, kinderen, of kerkmensen – steeds hoor ik hetzelfde. Ali was iemand die voor anderen zorgde:

 Als kind kreeg je brood mee naar school en snoep naar de kerk.

 Als ze kwam oppassen, werd de was strak gevouwen zoals zij alleen dat kon.

 Zelfs op haar sterfbed was ze nog aan het zorgen voor anderen.

DSC02232.JPG

Zelf vond ik het grappig om jullie in de kerk bezig te zien. Theo het praatwerk. Ali kijken wie wat nodig heeft en daarvoor zorgen. Elk jaar op de camping mocht de hele gemeente van jullie beiden genieten. Wie stond er op als eerste om de afwas te gaan doen?

Dat Ali wel degelijk kon praten, heeft Mieke – mijn vrouw – ondervonden. Lunchen in de Emmauskerk, dat was eens per maand vanaf 12 uur – maar om 10 uur zaten de dames al te praten, van hart tot hart …

Op haar ziekbed en haar sterfbed heeft Ali vrijmoedig getuigd van haar geloof. Niet boos of opstandig. Wel verdrietig. Maar als dit Gods wil is, is het goed. Ze gaf zich over. Geen spoor van twijfel. Volkomen zekerheid. “Zo is het maar net.”

553425c3-3d76-4873-8508-5be83a445540

Vandaar dat Psalm 31 op de kaart staat. Die psalm hebben we gelezen toen Mieke en ik voor het laatst bij jullie waren.

Psalm 31 is het gebed van een gelovige – van David, van Ali – die vol vertrouwen z’n leven in Gods hand legt. Het leven is moeilijk …

Maar ik vertrouw op U, mijn tijden,

o Heer, zijn in uw hand …

Ken je de geschiedenis van David? De Heer had hem beloofd dat hij koning zou worden. En toch moest David vluchten voor koning Saul. Moeilijk. Komt ’t wel goed?

Mijn tijden zijn in uw hand.

God bepaalt de dag van de geboorte. Je kunt wel zeggen: ik ben dan en dan uitgerekend. Maar de baby kan zomaar te vroeg komen. Of te laat, zodat de weeën opgewekt moeten worden [Ps 139:13vv].

God bepaalt ook de dag van het sterven. Wij denken soms dat ’t niet klopt. M’n eigen vader stierf toen hij 50 was – op de helft [Ps 102:25] – en m’n moeder is 92 geworden – die hadden ze vergeten, zeiden wij. Nee dus.

God bepaalt het begin – 5 oktober 1954 – en het einde – 15 december 2018 – en alle tijden ertussenin. Gezondheid en ziekte, vreugde en verdriet. Mijn leven ligt in uw handen, Heer.

En weet je wat ik zo mooi vind?

David en Ali zeiden dat niet berustend – zo van: nou ja, mot maar – maar positief: Heer, U weet wat goed is. In uw handen leg ik mijn leven. Zoals Jezus later aan het kruis sterft: Vader, in uw handen beveel ik mijn geest [Lc 23:46]. Vol vertrouwen. Actief.

Dat gebeurde met Ali.

Zwak en toch sterk.

Zoals we gelezen hebben uit 2 Korinte 4 en 5:

Ook al gaat ons uiterlijke bestaan verloren – de kanker, gewichtsverlies – ons innerlijke bestaan – als kind van God, door Christus – wordt van dag tot dag vernieuwd.

Kijk niet naar wat je ziet: ziekte, afbraak, dood. Kijk naar wat blijft: eeuwig leven bij God.

Paulus gebruikt een beeld dat een kind kan begrijpen. Ons leven is een tent. Weet je dat hij zelf tentmaker was [Hd. 18:2]?

Een tent. Dat roept bij ons beelden op van de vakantie. Mooi weer. Op de motor. Corsica en Rome. Of met de hele gemeente op kamp met hemelvaartsdag. Gezellig!

Maar als ’t dagen achter elkaar regent … als je op elkaars lip zit en je ergert aan de anderen … dan ben je blij dat je naar huis mag … hoef je niet meer in die rottent te liggen!

Wees maar eerlijk. Dit is een rotwereld. Noem maar op: Jemen, Straatsburg, Humeyra.

advent-3800433_960_720

In de adventstijd steken we in de kerk kaarsen aan. Licht in het donker. Het licht van God in deze donkere wereld.

Een wereld waarin jullie, Theo, gelukkig waren – 40+ jaar getrouwd – maar je bent ook samen door diepe dalen gegaan. Jullie huwelijk is met 3 lieve kinderen en schoonkinderen gezegend – maar de keuzes die jullie maakten, leidden ook tot conflicten en verdriet.

En dan jullie, kleinkinderen. Oma Ali was trots op jullie. Ze hield veel van jullie. Daarom had ze ook verdriet over Sander die na een paar dagen overleed.

Zo is ons leven. Dat doet pijn.

Geen wonder. We zijn niet gemaakt voor die sores. We komen uit het paradijs!

De bijbel zegt het zo: we zijn uitwonend [2 Ko 5:6.9 HSV]. Het lijkt de studiefinanciering wel: ben je thuiswonend of uitwonend? We zijn ver van de Heer.

hert

Wat kun je verlangen naar huis. Het allerbeste is om te sterven en bij Christus te zijn [Fi 1:23]. Heimwee naar God. Als een hert dat verlangt naar water … Verlangen naar het goede leven. Door Jezus de zoon van God.

Nu is Ali thuisgekomen. Met Psalm 23:

Al gaat mijn weg door een donker dal;

ik weet dat hij mij brengen zal naar een plaats

waar ik eeuwig thuis zal zijn.

Nooit meer tranen. Nooit meer pijn. Thuis in Gods aanwezigheid.

Daarom vond Ali sterven niet moeilijk.

Loslaten, dat is moeilijk. Maar er wordt goed gezorgd voor Theo. Door lieve mensen. En door God.

En we zien elkaar terug. Straks komen al Gods kinderen thuis. “We zien elkaar weer, hoor. Tot ziens!” zei Ali bij het afscheid.

Tot straks, lieve Ali.

Samen thuis bij de Heer.

Het is advent. Jezus is gekomen. Jezus komt terug. Dan zien we ook Ali terug.

Samen uit, samen thuis.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s